| Chaowat's profileพ้งกี้ซาเป๊ดดด!PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 20 เขา โชน เก่ยมีเรื่องเล่าอีกแระครับ ห๋าๆๆ
ประสบการชีวิตไม่มีวันลืม (ซึ่งก็โคตรอยากจะลืม = =) ไปเขาชนเก่ยมากั๊บ เมื่อวันที่ 16-18 กพ.2550 พอดีปีนี้รัฐแม่งทุนหนาครับ มานเทงบมาให้รด.ปี2 ก็เลยต้องไปภาคสนาม (ซวยกันถ้วนหน้า - -) คืนก่อนไปครับ ก็จัดแจงข้าวของด้วยตัวเองจนเส็ด แล้วรีบนอน
ตื่นตี4 รีบแต่งตัวกินข้าว แล้วแบกเป้ออกจากบ้าน ...เอ๊ะ ทำไมมันหนักขี้น = =" แม่ผมเองครับ ยัดของเพิ่มเผื่อให้ชัวร์ๆ ให้ตายเถอะ ไม่มีเวลาเอาออกแล้ว!! นั่งรถพ่อไปถึงสวนเจ้าเชตุ ตี5 เพื่อนๆก็มากันเยอะแระ ออกรถ 6โมงก่า ไอจ่าปัญญาอ่อนสั่งห้ามเปิดหน้าต่าง มันบอกกลัว นศท.ยื่นแขน,หัวออกไป = = เวงๆร้อนแสด มาถึงเขาชนไก่ตอน ประมาณ9โมงครับ!
มาถึงก็ต้องไปทำพิธีเปิดก่อน
ระหว่างยืนๆอยู่ คนข้างหน้าผมมันเจาะหู ครูฝึกมาตรวจ มานเลยโดนสั่งให้ดึงทิ้ง ครูฝึกมันหันมานเห็นหูผม ครูฝึก: ไอนี่ก็เจาะหรอเนี่ย !! มานบีบติ่งหูกรูซะ!! พ้ง: อ้อออยยยย!! อย่าคร้าบบบบบ ไฝคร้าบบบบบ ไฝ! ไม่ช่ายเจาะคร้าบบบบ! ครูฝึก: อ้าว ก็นึกว่าเจาะ โทษๆ ไอเวงเอ้ยยย โดนบีบฟรี +_+ พอพิธีจบ ก็นั่งรถขึ้นเขาไปบนค่าย อย่าเรียกค่ายเลย มานเปงเพียงที่ราบบนภูเขา = = ไม่มีลักษณะค่ายเล้ย เราปถึงกองพันที่ 21 ตอน10โมงครึ่ง มานจะมีผลัดขาออกนั่งรออยู่ ระหว่างที่ลงรถไปเข้าที่รวมพล
ทุกแม่งวิ่งกันฝุ่นฟุ้งอะ อย่างกะทะเลทราย ได้ยินเสียงจากผลัดขาออกตะโกนมาว่า"มึงเคยเจอนรกมั้ย!" ไอพวกเวงเอ้ย พวกมึงจะกลับแล้วหนิ พูดซะ! = =" ทรายเยอะโคตรอะ พอนั่งเซ็นชื่อ ครูฝึกมันมาเสนอขายผ้าปิดปากกันฝุ่น ครูฝึก: ใครจะซื้อไม่ซื้อก็ได้นะ ไม่บังคับ 30บาท พ้ง:(ไอเชี่ยนี่แม่งหัวธุรกิจโคตร = ="มึงบอกไม่บังคับ แต่สภาพมันบังคับอยู่เห็นๆ) ก็จำใจซื้อกันถ้วนหน้า +_+ จาก รด. ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นกองโจร = = ทุกคนมีผ้าคลุมปิดปากและจมูก ครูเล่าว่า พื้นที่นี้ เคยเป็นที่ๆพม่ากับไทยแย่งชิงกันสมัยสงคราม9ทัพ เพราะมัน"อุดมสมบูรณ์"
ให้ตายเหอะ ถ้ากรูเปงพม่ากรูจะให้ไทยไปเลยหวะ = = ต้นไม้ไม่มีใบสักต้น!! หญ้าก็ไม่ขึ้น มีแต่ทราย นั่นแน่! คิดว่าเว่อใช้มะล่ะ ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ! ไปแล้วรู้เองอะ หลังจากนั้นเค้าก็ให้เอาของเข้าเต๊นท์ ที่เค้าจัดเรียงรายกันอยู่ตำแหน่งนึง และดูเหมือนว่าคำว่าเต้นจะสูงส่งเกินไป เราเรียกมันว่าที่ซุกหัวหมาดีกว่านะ = = ซึ่ง 1เต๊นท์จะมีคนนอน2คน เจอข้าวเที่ยงมื้อแรกก็สยองล่ะ = = ข้าวพันปี กับไส้กรอกจู๋หมา +_+ แดงทิ่มตามากๆ! หลังจากนั้นก็เบิกปืน M1 carbine ไปแบกกันไปเข้าฐานฝึก มาถึงก็พรางก่อนเรย หน้าโจรกันเปงแถ๊ว= = จริงๆแล้วฐานแต่ล่ะฐานก็สนุกดีนะ มีพรางหน้าด้วย แต่สิ่งที่รังแกเราตลอดเวลาคือ แดดที่ส่องแทงทะลุตัว นรกแสดด
ระหว่างนั่งฟังครูฝึกบ่นๆๆๆ เพิ่งตระหนักว่า การนั่งนานๆทรมานกว่าการยืนหลายเท่า= = โอ้ยยยย ขาจาขาด มึงให้กรูยืนเห้ออออออ+_+ ฝึกกันจนถึง6โมงกลับถึงที่พัก ตั้งแต่เช้าจนบัดนี้ ทำให้ผมรับรู้และจำรสชาติของฝุ่นทรายได้แม่นยำ = = กินทรายทั้งวันอะ พอจำหน่ายปืนเส็ด เป็นเวลาอาบน้ำ โอ้วววววววว! สวรรค์น้อยๆในทะเลทราย! กลางคืนไม่ได้ช่วยให้เย็นขึ้นเลยครับ นอนในเต๊นท์นี่ร้อนอบสุดๆ ต้องข่มตานอน หลับๆตื่นๆ วันที่2!! เป็นวันที่มีการฝึกหนักที่สุดใน3วันครับ แล้วก็มันส์ส์ส์ ที่สุดด้วยย!! พอเบิกปืนเส็ด เราเดินทางไกลไป ฐานฝึกที่ 21 เดินประมาน ครึ่งชม.ก่าๆ พอมาถึง ทุกคนก็ตระหนักถึงนิยามของคำว่า "ทะเลทราย"จริงๆกันแล้วครับ ไร้ซึ่งต้นไม้มีใบ พื้นดินมีแต่ทรายร่วน ฟ้าเปิดโล่ง ไร้ซึ่งที่คลุมหัว ลมพัดทรายเข้าปาก อื้ม เรากินมื้อเช้ากันที่นั่น 6โมงก่า มองดูพระอาทิตย์ขึ้นสวยมากครับ แล้วอีกประมาณ 1-2ชม. ไอที่สวยๆนั่นจะเปลี่ยนเราเปงเขียดตากแห้ง +_+ ช่วงเช้าไม่มีไรมากครับ ฟังครูบ่นทฤษฎีกลางแดดจัดๆแค่นั้นเอง ถึงทุกคนจะอยุ่ในสภาพเขียดแดดเดียว แต่ก็เริ่มจะชินๆกันแล้ว เลยไม่รู้สึกว่าความร้อนเป็นอุปสรรคอีกต่อไป พอถึงบ่าย ก็ได้เวลาที่ผมรอคอยล่ะครับ การฝึกการเคลื่อที่ในแนวรบ อันนี้มันส์สุด เค้าเรียกไปที่ล่ะ 2 หมู่ พอถึงตาหมู่ผม ก็เดินกันไปที่สนามฝึก เค้าก็แจกหมวกเหล็กให้ใส่ แล้วก็...พรางหน้าอีกล่ะ= = แล้วความบรรลัยก็เกิด เจริญพร!! +_+หมวกไม่มีเชือกคล้อง!! O_o' พอครูสั่งให้ไปประจำที่ ก็วิ่งหมวกโคลงเคลงกันเปงแถว = ="(ก็มันไม่มีสายคล้องอะ) ผมเป็นหัวหน้าหมู่ ต้องยืนอยู่ข้างหลังระหว่าง ชุดยิง ก. กับชุดยิง ข. พอเริ่มสั่งคำสั่ง พ้ง: หมุ่ 1! เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยยุทธวิธีการโผ!! ระยะ10เมตร! ไปทั้งหมู่! ไปได้!! มันก็วิ่งถีบซะทรายคลุ้ง ทิ้งหัวหน้าหมุ่ไว้ในพายุทรายที่พวกมันก่อ = = พ้ง: หมู่ 1! เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยการคลานสูง! ไปทั้งหมู่ ไปได้! มันก็คลานถีบทรายเข้าเต็มหน้าหัวหน้าหมุ่มันเต็มๆ +_+ พ้ง: หมู่1! เคลื่อนที่ผ่านลวดหนามด้วยการลอดผ่าน ไปทั้งหมู่ ไปได้! ท่านี้มันต้องหงายท้องแล้วใช้ไหล่กับส้นในการเคลื่อนที่ครับ นั่นแปลว่าจะไม่เห็นทิศที่เคลื่อที่ไป ลุกหมู่ผมก็แสนดีครับ มีทางต้องกว้าง มานไม่ดูตาม้าตาเรือ มาขวางเส้นทางหัวหน้าหมู่มัน ไม่พอ! ถีบทรายใส่หัวด้วย! +_+ จะไปต่อหมวกเหล็กก็ติดทราย+ลูกหมู่ถีบหัว แหงนหน้าขึ้นแดดก็แทงตา ตะแคงตัว หมวกเหล็กก็หลุด = =
เอามือนึงจับหมวก ก็จับปืนไม่ถนัด เคลื่อนที่ช้า สรุปแล้วเป็งหัวหน้าหมู่นี่ซวยฉิบหาย นอกจากจะต้องมาพะวงกับหมวกเหล็กไร้สายแล้ว ยังต้องกินทรายที่ลูกหมู่ถีบมาให้อีก ไม่น่าเป็นเลยกรู+_+ ในที่สุดหัวหน้าหมู่ผู้นี้ก็ผ่านลวดมาได้ (ในสภาพทรายเข้าทั่วเรือนร่าง O_o) หลังจากนั้นก็ต้องวิ่งเอาตัวรอดผ่านแนวการยิงข้าศึก ครูยิงกระสุนปลอมเป็นเสียง ปังๆๆๆๆๆๆ!!! มันส์ดี ได้ฟิลสนามรบ กลับมาทรายเต็มปากเรย- -" ไอพวกลูกหมู่ผู้ซื่อสัตย์มันทำกันไว้ ต่อให้ไอผ้าคลุม30บาทก็เอาไม่อยู่+_+ รีบถอดหมวกเหล็กให้หมู่อื่นเลย เปงภาระฉิบหาย - - มีมันแล้วเคลื่อนที่ลำบากขึ้นเยอะ แต่มันส์มากครับ ทรหดดี ทำให้รู้ว่าสนามรบนี่ไม่มีเวลาให้คิดจริงๆ ตัวใครตัวมันสุดๆ พอเดินกลับมาถึงจุดพัก ก็ซัดน้ำกันใหญ่ เหนื่อยโคตรๆๆๆ นั่งรอหมู่อื่นจนครบหมด ถึงเวลากินข้าว อ้าว!ฉิบหาย ช้อนกรูล่ะ....ตอนฝึกสังเวยในสนามไปแล้ว กรรม - - แม่กรูด่าแน่ เลยยืมช้อนเพื่อนกิน= =" พอถึง 6โมง ก็เคลื่อนที่ไปฐานดูดาว รอจนทุ่มกว่าๆ ฟ้าเริ่มมืด ดาวเต็มฟ้าเรย สวยโคตรรร! แต่ตอนนั้นเหนื่อยมากกกอะ เลยเอาปืนวางหนุนหัว แล้วอาศัยความมืดครูไม่เห็น ....นอนแม่งเรย ไม่ไหวแระ! 2ทุ่ม เพื่อนก็ปลุกแล้วก็รวมพลเดินกลับกองพันอีก ครึ่ง ชม. พอไปถึง จำหน่ายปืนเส็ด ก็ โอ้ยยยยยสวรรค์อีกครั้ง อาบน้ามมมมมมมมมม!! รอมาน๊านนานนน! คืนนั้นนี่ พอเข้าเต๊นท์4ทุ่มปั๊บ คุยๆกับเพื่อนอยู่ๆ เครื่องดับกลางอากาศ = = ไปไม่รู้ตัว คร่อกกก... ไม่ได้ฝันเลยคืนนั้น หลับเป็นตาย ตืน่อีกทีตี4ครึ่ง รู้สึกเหมือนเพิ่งหลับมะกี้เอง ทำไมเช้าเร็วจังวะ ถึงวันที่3แล้ววว!! November 25 รูปตอนแข่งมาโหลดรูปตอนแข่งกานได้น้าคร้าบ!!
ครายต้องการเปงซีดี ไปขอพี่ตุลTUBAนะครับ
คิดเถิงตอนซ้อมที่สุดเรยคับ- -
มันส์โคตร ครั้งนี้คงเล่นด้วยครั้งสุดท้ายจริงๆแล้วล่ะครับ
ม5แระ ....ปีหน้าก็ม.6 ต้องตั้งใจเรียน เตรียมเอ็น T-T
นึกแล้วไม่เสียดาย ที่ได้เต็มที่กะมัน เมื่อยังมีโอกาส ดีใจที่ได้มีส่วนร่วม เป็น 1 ในดริวครั้งนี้
(และเสียใจ .....ที่ช่วยเป่าไปนิดเดียวเอง T-T)
ขอบคุณที่ให้ประสบการณ์อีกครั้ง ความทรงจำดีๆ จะเก็บอยู่ในใจตลอดไป พร้อมทั้งมีรูปเป็นหลักฐาน! เหอๆๆ 0^o สนุกมากครับ What is the concept? This is Bodin Look at ME!!! October 18 โทฉับหาย!คืองี้ครับ โทรศัพท์ผมแบตเสื่อมอย่างรุนแรง เลยเอาซิมออกแล้วยืมเครื่องแม่ใช้ วันจันทร์ ผมนั่งรถเมล์147 ไปถึงที่หมายแล้วไม่ได้ตรวจทรัพย์สิน วันอังคาร แม่ชวนไปกินข้าวข้างนอก หามือถือ.........พ้ง: (เวงเอ้ย! = =” หาไม่เจอ!! ลืมบนสาย147 ป่าววะ เหะๆ ม่ายหรอกมั้ง เด๋วค่อยกลับมาหาล่ะกัน) เช้าวันต่อมา ตื่น8โมงเศษ สิ่งแรกที่ทำคือโทรเข้าเครื่องตัวเอง แล้ววิ่งพล่านทั่วบ้าน ค้นหาทุกที่ และพยายามฟังเสียงมือถือ(ที่โคตรจาเบา) หวังเพียงได้ยินมันสักแห่งในบ้าน แต่..... พ้ง: (ชิ หา แระ!! O_o’ โทรศัพท์หาย ลืมตกบนรถเมล์แน่ๆเลย!! จะบอกแม่ไม่ได้เด็กขาด ถ้าท่านแม่รู้ต้องทรงพิโรธหนักแน่!! ......เอาวะ ทำหายก็ต้องรับผิดชอบเอง ต้องไปตามเอาที่อู่มัน!) ผมเลยไปรวมเงินเท่าที่มีอยู่(400บ.) เพื่อเตรียมออกผจญภัยตามหาโทรศัพท์ พ้ง: แม่...เด๋วพ้งออกไปหาเพื่อนที่อัสสัมนะ..(การโกหกผิดศีลข้อ4 = =”) แม่: หรอ! แม่จะออกไปแถวนั้นพอดี เด๋วไปส่ง พ้ง: (เวงกรรม= =) ไม่เปงไร เด๋วพ้งไปเอง แม่:งั้นเอาน้องไปด้วย! ไม่งั้นวันๆมันนั่งแต่หน้าคอม พ้ง: อืมๆก็ได้ๆ (เวง ต้องเสียค่ารถให้ไออ้วนด้วยแระ- -) ผมขึ้นไปลากน้อง(ที่ไม่ค่อยเต็มใจ) ไปด้วย และอธิบายเรื่องให้มันฟัง มันเลยยอมไปด้วย ระยะทางคือ รถเมล์จากหน้าบ้านàถานีอ่อนนุช 14บ.àถานีหมอชิต 80บ.(รวมน้อง)àต่อtaxiไปอู่àถึงอู่รถเมล์ 45บ. พอไปถึงก็รีบสอบถามจนรู้ว่าต้องไปที่ไหน พนักงานสาย147 :ม่ายมีใครมาฝากเลยหนิครับ น้องลองโทรเข้าเครื่องดูรึยังครับ? พ้ง: (ซวยละ!! ไม่มีO_O) โทรแล้วครับ ติดแต่ไม่มีคนรับ T_T พนักงานสาย147: หรอ...งั้นเด๋วพี่ลองโทรดูอีกที (พนักงานโคตรดีอะ) หลังจากโทรไปซักพัก.....ทีนี้มีคนรับ!!! ลุ้นมากๆ พนักงานก็คุยๆถามๆสักพัก ผมเลยขอคุยเอง พ้ง: สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าของน่ะครับ ไม่ทราบเก็บได้ที่ไหนครับ ผู้หญิง: เอ่อค่ะ คือเข้าใจผิดรึป่าวคะ อันนี้โทรศัพท์ของดิฉันเองน่ะค่ะ เห้ย....= = เสียงคุ้นๆเว้ย!!........ พ้ง:นั่นคุณทัศนีย์รึป่าวครับ? ผู้หญิง: ใช่ค่ะ..(แม่กรูเก็บไปนี่เอง 55555555) นั่นพ้งหรอ!? พ้ง: อืมใช่.....ไม่มีไรล่ะแม่....= = ….<วางสาย> สรุปแล้วแม่เก็บไป คงเห็นวางไม่เป็นที่เลยเก็บไปนี่เอง อืมมม...... แล้วถ่อไปถึงแถวๆหมอชิต....มาถึงอู่มาน เพื่อมารู้ว่าแม่เก็บไป..... = = แล้วลากน้องมาด้วย..อืมม....สรุปมาเสียเที่ยวสินะ= =” แล้วค่ากลับบ้านอีก.....อื้มมมม!+_+ ชีวิตบัดซบ!! เลยเดินทางกลับบ้านทันที (น้องแม่งมองหน้าประมาณว่า....อืมม....แล้วลากกรูมานะเมิง - -“......) มาเท่าไหร่ก็กลับเท่านั้นหละคับ +_+ (เสียงในหัว): ราคาค่าโง่ทั้งหมด......289 บาท ค่ะ....ขอบคุณค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ! จนเรยทีนี้+_+ August 05 ฉลาดขึ้นอีกนิด โง่ลงอีกหน่อย+_+บรึ๋ยๆๆ คร้างที่ 7 แว้วครับท่าน!
ในที่สุดคะแนนสอบก็ออกมาให้เห็นกานแร้ว = = แต่ปรากฎว่า ดีกว่าที่คิดมากๆครับ! แม้แต่วิชาตกก็ยังได้คะแนนดีกว่าที่คิดไว้ ที่ดีกว่านั้นคือ....ท้อปอังกิดเสริมมมม!!! ว้ากกกกกก!!!! ห้ายตายเสะ!!! หมื่นวันล้านปีจะเหตุการณ์แบบนี้สักครั้ง!! (( มิน่าล่ะ..วันสอบฝนตกหนัก = =" ยังดีหิมะไม่ตก )) (ก็แค่ท้อปห้อง - -") ก็ขอคุยเฟื่องหน่อยละกานครับ เห็นใจคนเรียนอ่อนนิสนึง *-*" นานๆจะมีโอกาสกะเค้ามั่ง ต้องขอบคุณสิ่งศักดิ์และคำอวยพรก่อนสอบของทุกๆคนที่ทำให้ผมได้คะเว่อๆเกินควรไปหลายวิชา ขอบคุณอีกครั้งคร้าบ ซ๊าทุ! ต่อไปจาเริ่มสมองถั่ว ก็มีอยู่ว่า.... Interact ของประเทศญี่ปุ่นจะมาเยี่ยม Interact ของไทย!! ที่อัสสัมชัญ !! แล้วดันจะเอาห้อง 5/2(ห้องผม- -) เป็นห้องประชุมอีกเนี่ยเดะ แล้วดูสภาพห้อง ม่ายค่อยจะต่างกะโกดังเก็บของ= =" ครูหัวหน้าชมรม Int เรยต้องการให้จัดบอร์ดต้อนรับ เช้าวันจันทร์ ขณะที่กำลังงีบมื้อเช้าอยู่ - - เหลียง: พ้งๆๆ ตื่นๆ มีงานให้ทำ ออกแบบบอร์ดต้อนรับญี่ปุ่นห้ายหน่อย ต้องใช้วันศุกร์ พ้ง: เง๋อๆๆ = =?.....( เอางานมาเสริฟให้กูจนได้นะ....+_+) อืมๆๆ เด๋วคืนนี้ปายคิด........คร่อก...(นอนต่อ- -) เช้าวันอังคาร ไอราวก็ออกแบบมาเส็ดเรียบร้อย ปัญหาคือจะเขียนคำว่ายินดีต้อนรับเปงภาษาญี่ปุ่น เลยไปถามเพื่อนที่เรียนสาญี่ปุ่นมา1กว่าๆ กะว่าไว้ใจมาก พ้ง: ชวาล.....มึงเรียนญี่ปุ่นช่ายมะ - - ....เขียนคำว่ายินดีต้อนรับให้ที ชวาล: ออ...งืมๆได้ๆ ...(เขียนๆๆ) นี่ๆๆ แบบนี้ๆ พ้ง: ชัวนะ - - ชวาล: ชัวๆ ****กรุณาจำเหตุการณ์นี้ไว้ เย็นวันนั้นก็เลยเริ่มทำกัน ทำกานจน 5 ทุ่ม ทุกคนก็เริ่มพลังหมด เลยกลับบ้านกาน (ทำได้ 25%) วันพุธก็ copy เหตุการณ์วันอังคารทุกอย่าง = = (ทำได้ 65.5%) วันพฤหัส หลังจาก รด. เส็ด ทุกคนก็กลับมาพร้อมหน้ากันที่ ร.ร. ช่วยกันทำไปเรื่อยๆ ถึงปามาน 4ทุ่มเศษ มิสเดินขึ้นมาบอกว่า ให้ได้ไม่เกิน 4ทุ่มครึ่ง เพราะมิสโดนอธิการด่ามา2วันแล้ว เหลียง: เออ...พ้ง กูลืมบอกมึงไปหวะว่ามิสเค้าโดนด่า ต้องรีบทำ พ้ง: O_o !!!(ชิ หา แระ ไอกร๊วกกก!! เพิ่งจามาบอก เราก็ทำซะชิวๆมา2วัน) รู้สึกแย่มากๆทันทีที่รู้ว่ามิสโดนว่าเพราะเราที่มัวแต่ชิว รู้สึกม่ายดีเรย  ก็เรยช่วยกันปั่นภายใน 20นาที - - (= =" ชาร์จแบตเต็มกันทันที ทำงานเร็วอย่างกะเครื่องจักร) จาก 70% กลายเป็น 98% ใน 15นาที หุๆๆๆ ทำงี้ได้แต่แรกก็ดีเดะ *-* ในที่สุดก็กลับบ้าน กาน 4ทุ่มครึ่ง ผมเข้าไปขอโทษมิสไปหลายรอบเรยหละ รู้สึกผิดสุดๆ เช้าวันศุกร์(วันจริง) พอตอนบ่ายก็ได้รับข่าวว่า ญี่ปุ่นจะมาถึงแล้ว เด็กInteract ทุกคนจึงขึ้นไป ประจำตำแหน่งเตรียมต้อนรับ (วิ่งให้วุ่นเรยล่ะ = =) ไอผมก็พยายามรีบเก็บ อีก2% เส็ดในเวลาเพียง 10นาที+_+ พอถึงเวลา ญี่ปุ่นเดินมาถึงห้องประชุม (หน้าประตูจะมีติดภาษาญี่ปุ่นว่ายินดีต้อนรับ) ก็เห็นคนญี่ปุ่นชี้ๆ แล้วก็ขำๆกัน พ้ง:.....(หึๆๆๆๆ แปลกใจล่ะสิ) ตอนนั้นยังไม่รู้ซึ้ง- - พอล่ามญี่ปุ่นมาถึง เห็นบอร์ดต้อนรับ เค้าดูท่าทางอมยิ้มเล็กๆ พ้ง:...(หึๆๆ แม้แต่ล่ามยังแปลกใจ) สักพัก ล่ามคนนั้นเดินมาถามเพื่อนผม ล่าม: เอ่อ... นี่ใครเป็นคนทำบอร์ดเร๋อคะ...? เหลียง: อ่อ ทุกคนช่วยๆกันทำครับ.. ล่าม: น้องคะ คือคำนี้เค้าใช้ต้อนรับตามร้านอาหารน่ะคะ พ้ง เหลียง : O_o"!!! O_o" !!!แกร๊งง!! พ้ง:...(ไอที่เค้าชี้ๆ ขำๆ....นั่นคือ...... แว้กกกกกก!! แย่แว้วว!!) โอ้วว! พระเจ้ามังคุดทอด!..ชาติจะล่มจมก็วันนี้แหละ+_+ ทุกคนคิดในหัวเปงเสียงเดียวกานว่า...: ฮึ่ม..(หึๆๆๆ ไอชวาล ..กรูจาแดกตับมรึง!  )พอดีชั้น10 มีห้องอาหารหลังประชุม- ก็เลยถือโอกาสช่วงพักเบรก ช่วยกันย้ายตัวหนังสือ ไปแปะหน้าห้องอาหารแทน = =" (เปงการแก้หน้าหนทางสุดท้ายแระ) เจริญพรเถอะโยม......กลับบ้าน 5ทุ่มเพื่อมาขายหน้าวันนี้! แม๋คุงชวาล....ชัวๆ (ชัวกะมะละกอสิวะ = =") เอาเหอะๆ 555 ล้อเล่น ม่ายคิดมาก ก็มานม่ายช่ายคนญี่ปุ่นนี่หว่า July 21 ปั่นพรีเซ้น ละลายแม่น้ำเหะๆๆๆ คร๊างที่...............6แว้วคับ(ไม่รู้จานับทำไม - -)
เหอะๆ มีเรื่องจาบ่นห้ายฟัง อ่านๆกานหน่อยล่ะกานนะ- -
ไอซ์: เฮ้ย งานไทยมึงอะ จาทำได้ยัง
พ้ง: อ่าว เออหวะ ลืมเลยๆ จาทำwง มาคุยกานเด๊ะ ประชุมๆๆๆ ทุกคน: เออๆๆๆ.........วิฬุรหาข้อมูล ไอซ์หาเพง ไอน้ำ...นั่งเฉยๆไป.. ........ไอพ้ง มึงรู้หน้าที่ดีนะ พ้ง: โอเคๆ (ทุกงานอะ....ชีวิตกรูก็ทำเป็นแค่เนี๊ย- -) เมื่อเพื่อนหาข้อมูลมาพร้อม ก็เป็นหน้าที่ผมทำแฟรช เพื่อใช้พรีเซ้น แน่นอนว่าเพื่อนๆทุกคนจะคาดหวังให้มันออกมาดูน่าสนใจ งานส่งวันพฤหัส วันนี้วันอังคารแล้วว จึงนั่งปั่นด้วยความมุมานะ อยู่ทั้งคืนนั้น
จนถึงตี 3 ....โอยยย พลังหมดๆ เดินไปนอน ....หัวถึงหมอนปั๊บ....อืมๆๆ งืมๆๆๆ โอววว คร่อกก (ตายทันที - -) แม่: พ้งตื่นได้แล้ว!! เช้าแล้วเด๋วสายหรอก!! พ้ง: เง๋อ = =......(กรูเพิ่งจานอนมะกี้เองนี่หว่า เร็วจัง) แล้วก็ไปเป็นสภาพซอมบี้อยู่ทั้งวันที่ ร.ร. (ตายเปงบางคาบ- -) เป็นวงจรอุบาทแบบนี้จนถึงคืนสุดท้าย คืนวันพุด คืนนี้แหละคืนเผด็จศึก ย้ากกกกกก!!!....ตีสามเมื๋อนเดิมครับ- -
ไอไอซ์ก็ไปหาเพลงมาให้ เพื่อใส่งาน .....ใส่ไม่ได้ครับผม ไอคนส่งก็หลับแล้ว กรรมๆๆ ก็เรยทำอย่างอื่นไปก่อน จนเส็ด.... โอยยย ตี4แร้วว!! = =...โอยย...ม่ายหวาย.. Peak เจรงๆ คืนนี้ไม่ได้นอนอีก คงเอาชีวิตม่ายรอดแน่ ปวดหัวจาระเบิดแว้ว......ไว้ค่อยใส่เพงพรุ่งนี้แระกัน....
คร่อกกกกก!! ZZZ วันพฤหัส เลยโดดเรียนคาบเช้า เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง - - (ไม่งั้นไม่รอดมาอัพเป้สหรอก) ตื่นเช้ามาก็แม๋..... เล่นตื่นเอา9โมง สบายลูกตา ทำงานต่อถึง11โมงก่า เหลือใส่เพงอย่างเดียว ไอซ์โทรมาพอดี.. มานนัดส่งไฟล์งานไปให้มันที่ ร.ร. ไอซ์: พ้ง มึงทำเสดยังวะ รู้มั้ยนี่กี่โมงแล้ว! เมื่อไหร่จาส่งมา พ้ง: รู้ๆๆ เส็ดแล้วๆ แต่มานเหลือใส่เพงอะ ไฟล์ที่มึงส่งมาใช้ไม่ได้ ไอซ์:.. อ่าวกรรม......เออ....ง้านเด๋วคืนนี้ค่อยแก้ก็ได้ พ้ง: อ่าว...พูดงี้ม๋ายฟามว่าไง ไอซ์: เค้าเลื่อนไปส่งวันศุกร์กันอะ ค่อยส่งพุ่งนี้ล่ะกาน พ้ง:...แกร๊งงงงง!!! O_o
ไอกร๊วกกกกกกกกกกก!! O_O" (เอาหัวโขก CPU ....ตายเสะๆๆๆๆๆ +_+" ) July 10 คร้างเท่5 เหอๆๆ บรึ๊ยๆๆๆ อัพครั้งที่ 4แว้วคับ 'อุรามากึ๋มๆกึ๋ย บาราบรึ๋ยๆๆ ตุง เงกึ๊กโด๋ยๆ จิ๊กกาโด๋ยๆๆ' Subtitle: ใครเข้ามาดูแล้วไม่เม้นขอให้ ท้องเสีย ไป1อาทิตย์!! *หมายเหตุ: การอัพครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อไม่ให้ซาเป้สล้าสมัยจนเกินไป (ใครจับจุดผิดการอัพครั้งนี้ได้ คุณจะโดนล๊ะเว้นจากคำสาบแช่ง ต้องบอกคำตอบมาด้วยนะ ไม่งั้นไม่ถือออ!!) June 24 เหิ้บ เป้ เบ๋อ เด่ย!(happy birthday)อ๊ะ แม๋ๆๆ อัพครั้งที่4 ซะแล้ว
วันที่ 24/6/32 7.00 am ได้เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น! ณ โรงบาลแห่งหนึ่ง "โอ่ววว อารายกานน อยู่ดีๆก็มีแสงจ้าเข้าตา อ้ากกกกกกก !! เอ๋...เหอะๆๆกรูมีตัวตนแร้วเรอะนี่ 5555 นู๋ป๊งมาแว้ววววววววววว!!" (ก็ เลย ได้ เกิด มา กวง ตีง กัน อยู่ ทุก วัน นี้) แหบบบ ปี เบิ้ดดด เด่ย์ ตั๊ว เองงงงงงงง!!  วันเกิดป๋มน่ะเอง!! (เออ.. เค้ารู้กันแต่แรกแล้ว= =") อ๊ะ นั่นแน่ รอดมาให้กวงซ่งตีง กานอีก1ปีแล้วคับ ปีนี้ก็17พอเดเป๊ะกั๊บ(เริ่มวัยเอ๊าะๆแว้ว) แระก็ต้อง เบิ้ดเดย์ เจ้นุ่นด้วยยย!! เพ่สาวเต็กศาสตร์แห่งจุฬา
(บังเอญเกิดวันเดียวกันก่าเพ่สาว - -") มีฟามสุขมากๆนะเจ้ ขอบให้คิดอะไรให้เป็นจำนวนเต็มบวกให้มากขึ้น ตั้งจายเรียนนะ สู้ๆ เรียนจบจาได้มีตังค์ให้พ้งใช้เน้ออ....(กรูจาเปงปรสิต หุๆๆ) อ๊ะ ย้อเย่นนนนน!! สู้ๆนะ อย่ายอมแพ้ มีไรให้ช่วยเรียกไปเปงแรงงานได้ คงจะไม่มีวันนี้ถ้าไม่มีบุคคลเหล่านี้มาเป็นปัจจัย ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ให้ผมเกิดมาครบ 32 และอยู่คุ้มครองถึงปัจจุบัน
ขอบคุณพ่อแม่ที่สร้างผมมา เลี้ยงดูมาจนโต(ถึงจะไม่ได้ตัวโตมากก็เถอะ - -)
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน
ขอบคุณทุกคำอวยพรค้าบ สาทู้วววววววว!! ขอบคุณตัวเอง ที่ยังมีชีวิตอยู่ และขอบคุณ..... .....เอ่อ..... ........ ......ขอบ คูนนนน.... ....... ..........อืม คิดไม่ออกแระ เอาเป็นว่าขอบคุณล๊ะกันนะ - -" เพราะไม่รู้จะขอบคุณอะไรแล้ว ก็เลยต้องขอขอบคุณนะ จิงๆแล้วก็แค่ขอบคุณน่ะ เพาะทำไรไม่ได้นอกจากขอบคุณเฉยๆ ขอบคุณทุกอย่าง แต่ก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าขอบคุณไรนะ ก็ขอบคุณไปก่อนล๊ะกัน เผื่อลืมขอบคุณน่ะ ก็เลยขอบคุณไว้ก่อน คิ เอาะ แล้!! ขอบคุณที่อ่านจนจบคับ^_^ เหิ้บ เป้ เบ๋อ เด่ย ทู๋ ม๋าย ซิ๊ว อี๊กึ๋น!!! subtitle: happy birthday to myself again!!!. เมิส เออ อ๊อ เย๊ ! subtitle: miss all of you. ผ่าปอดบรึ๋ยๆ อัพครั้งที่3แว้วครับ!!^_^
เมื่อวันพฤหัสที่ 22/6/49 ช่วงคาบเรียนเช้า คาบชีวะ ได้มีการ ผ่าปอดมู๋ ที่ห้องแหลบชีวะ เมื่อแรกที่ยังไม่มีใครเห็นปอด มีนักเรียนมากมายอาสาจะเป่าปอดมู๋ และทันใดนั้น!! เมื่อปอดหมูหล่ม ตุบ! ออกมาจากถุง ก็เกิดอาการ อึ้งกันเป็นหมู่คณะ (เอ่อออ......นี่กรูต้องเป่าไอนี่เร๋อ O_o) ก็ค้างกันเป็นแถบๆสิครับ เจอของแบบนี้เข้าไป และแล้วผู้อาสาเริ่มหายไปทีล่ะคน- -" แต่ท้ายสุด เมื่อขวัญกำลังใจกลับมา ก็เล่นกานเมื๋อนของเล่นไปซ้าง้าน+_+ จิงๆมานก็ไม่ได้เลวร้ายมากนะ ผมก็ลองเป่ามาแล้ว ก็ม่ายมีรายมาก แค่ต้องป้องกันกระแสลมย้อนกลับเท่านั้นเอง ไม่ก็....จะได้สูดลมหายใจหมูเข้าไป รู้ซึ้งเรย - - เนื้อปอดก็หยุ่นๆดีนะ แต่ของร้อง กลิ่นอย่างกะศพ(ก็มาจากศพมู๋นี่หว่า เอ้อ!) จากน่ากลัว ไปๆมาก็ น่ากิน หึๆๆๆ สุดท้ายก็ชำแหละครับ แล้วก็ดูโครงสร้าง จบ! June 13 TYOconcertบรึ๋ยๆๆๆ กลับมาอัพต่อเปงครั้งที่2 แคร้บ
ก่อนอื่นต้องขอบคุงทุกคนที่มาดูพวกราวเร่นคอนเสิร์ทมากน้าก๊าบ แต๊งกิ้ว เพ่โอม เพ่พัด แต๊งกิ้ว แม้ก แต๊งกิ้ว เพื่อนๆอัสสัมชัญ บางlove (วู้ฮู้วๆๆ) แต๊งกิ้ว เด็กวง SD band ทุกๆตัว (หึๆๆ) แต๊งกิ้ว ป่าป๊า หม่าม๊า แต๊งกิ้ว .............ใครก็ม่ายรู้อีกมากมายที่มาดู ก็ได้นำรูปมาลงในสะเป้สตามคำเรียกร้องเรียบร้อยแระคับ (ใครเรียกร้องวะ? - -") 1ทุ่มเปิดด้วย SIX DUET ก่อนเรย! ผมล่ะรั่วกาจาย555 อันนี้ถ้าขาดสต้าฟผู้เสียสละผมคงรั่วกว่านี้คับ55 ปรบมือให้...พี่เต้ดคร้าบบบ!! (เย้ๆ แปะๆๆๆๆ - -) ผมเล่นเพง paino concerto คับ เล่น 2nd clarinet
โอว!.. นี่ก็อีกบุญคุณอันยิ่งใหญ่ครับ คือตอนแรกผมไม่ได้เล่นเพงรายเรย (ว่าง่ายๆว่าตกกาป๋อง T-T) แต่รุ่นพี่ในยู้ดคนนึงได้ให้โอกาสผมเล่นเพงๆนี้ ถึงมันจาเป็นเพงที่มีโน้ตให้เป่าไม่ถึง 30% ของเพงก็เถอะ แต่ก็เป็นบุญแล้ว ปรบมือให้... พี่นักสู้(ผู้ยิ่งหย่าย)คร้าบบบ!! (แปะๆๆๆๆ - -) มีรูปมากมาย(ตงไหน)ให้ดูอยู่ในอัลบั้มมายสะเป้สผมครับ สุดท้ายนี้!! ตบมือให้......ตัวผมเองหน่อยคร้าบ!! (BOOOOO!! ออกไปๆ อุบาท) จบข่าว......@#^%$*)_<:๗ -_-" June 04 เห่อออออ!!ในที่สุดก็อัพรูปได้แล้วครับ!
 นี่ก็เป็นอาราบั้มแรกครับ เกิดขึ้นจากอารมณ์ บ้าเห่อผมผมเอง เปิดฉากด้วยกานแนะนำหน้าตาตัวเองก่อนเรยครับ เหอะๆ คำเตือน* ภาพในอัลบั้มนี้ไม่เหมาะแก่เด็กและสตรีมีครรภ์ หรือ ผู้มีจิตอ่อนไม่มั่นคง ปอดแหก ขี้อาย ขี้ตกใจ เส้นตื้น ปวดหัว ตัวร้อน วิงเวียนศรีษะ หน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม ใช้ยาหม่องตาถ้วยทอง! เจ้าของเดียวกับ โทน้าฟฟ!! (เฮ้ย ไม่เกี่ยว- -") หมายเหตุ*เนื่องจากอาจมีบางภาพไม่เหมาะสมกับบุคคลข้างต้น หากฝ่าฝืน อาจมีผลปัญญาถดถอย หรืออาการฝังใจระยะยาวได้ (พูดง่ายๆ อย่าดูเล้ย= =) และกรุณาอย่าทำหน้าเมื๋อนเจอผีเมื่อเจอรูปที่ไม่เมื๋อนคนปกติ |
|
|
